Uzak, bembeyaz karlarla kaplı bir yerde, küçük bir kutup ayısı yaşardı. Adı Pofuduk’tu. Pofuduk’un en sevdiği şey, karların üzerinde yuvarlanmak ve gökyüzündeki renkli ışıkları izlemekti.
Bir gün, karların arasında kırmızı atkılı bir kız gördü. Kızın adı Elsa’ydı. Elsa babasıyla birlikte kuzey ışıklarını görmek için gelmişti. Fakat etrafı keşfederken biraz uzaklaşmış ve yönünü karıştırmıştı.
Pofuduk, Elsa’nın üşüdüğünü fark etti. Yavaşça yanına yaklaştı. Elsa önce biraz şaşırdı ama Pofuduk’un gözleri o kadar sıcaktı ki korkmadı.
“Merhaba,” dedi Elsa titreyerek.
Pofuduk küçük bir ses çıkardı, sanki “Korkma, buradayım,” der gibiydi.
Pofuduk, Elsa’nın etrafında dolaşıp onu rüzgârdan korudu. Sonra yavaş yavaş yürümeye başladı. Elsa da onu takip etti. Pofuduk karları çok iyi biliyordu. Kısa süre sonra Elsa’nın babasının sesini duydular.
“Elsa!” diye sesleniyordu babası.
Elsa sevinçle babasına koştu. Babası onu sıkıca sarıldı. Tam teşekkür edecekken Pofuduk utangaçça arkasını dönüp karların arasına doğru yürüdü.
O gece Elsa gökyüzündeki renkli ışıklara bakarken fısıldadı:
“Teşekkür ederim, Pofuduk.”
Ve Pofuduk, uzaktan kuzey ışıklarının altında yuvarlanarak mutlu bir şekilde evine döndü.
O günden sonra Elsa her kış geldiğinde yanında küçük bir balık bırakırdı. Pofuduk da uzaktan onu izler, dostluğun kalbini nasıl ısıttığını hatırlardı.
🌟 Ve masal burada bitti. İyi uykular.